De langste tekst is van Jansdochter’s hand. De tekst lijkt overgeschreven van een oudere tekst uit Vlaanderen. De tekst beschrijft bladzijdenlang de voordelen van het zwijgen en de risico’s van het spreken (bijvoorbeeld roddelen en kwaadspreken). Op verschillende plekken wordt herhaald dat God stilzwijgend bidden net zoveel waard vindt als hardop bidden. Het lijkt geen toeval dat Jansdochter nou net deze tekst uitkoos om over te schrijven.
Ook op andere plekken lijkt een doof perspectief zichtbaar. In de middeleeuwen bestond er lange tijd het onzinnige misverstand dat dove mensen geen ratio zouden hebben. In het hoofdstukje ‘Die Dankbaerheden’ maakt Jansdochter slim duidelijk dat dit onzin is, door uitgebreid te bedanken voor het feit dat zij, anders dan de dieren, geschapen is als een rationeel wezen.
Maritgen laat één passage er echt uit springen door het met mooie bladeren en krullen te versieren in rode en blauwe inkt. In die passage staat: “O wijsheid, die de monden van doven opent”. Even later vraagt ze: “doe de mond van mijn hart open en geef mij een stem om je te loven”. In de brontekst staat “open mijn lippen”, maar Jansdochter heeft dit veranderd naar “open de mond van mijn hart”.
Op een andere plaats schrijft Maritgen een poëtisch stukje over hoe haar ledematen psalmen zingen en hoe de krachten van haar ziel als blije stemmen zijn. Laat dit stukje ook haar dove perspectief zien?
In de Middeleeuwen bestond eeuwenlang het misverstand dat je alleen via je gehoor kon leren. De Groningse geleerde Agricola zag dit anders en schreef in 1479 dat hij een dove persoon kende die prima alles kon zeggen en begrijpen via het schrift. Aan het eind van de Middeleeuwen, toen Maritgen geboren werd, werd er al wel in Spanje lesgegeven aan een handjevol dove kinderen uit adellijke families door Ponce de Leon. In Istanbul, aan het hof van de Ottomaanse sultan werden al langere tijd dove mensen opgeleid tot belangrijke leden in de hofhouding. In Nederland zou het nog ruim een eeuw duren voordat de eerste onderwijzer van dove kinderen (Amman) het dove meisje Hester Koolaart in Haarlem les zou geven, in 1689.